Forum Tradycji Katolickiej Strona Główna  
 FAQ  •  Szukaj  •  Użytkownicy  •  Grupy •  Galerie   •  Rejestracja  •  Profil  •  Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości  •  Zaloguj
 Katolickie nabożeństwa i praktyki - ks. Dawid Wierzycki Zobacz następny temat
Zobacz poprzedni temat
Napisz nowy tematOdpowiedz do tematu
Autor Wiadomość
Teresa
Administrator


Dołączył: 07 Cze 2007
Posty: 28523 Przeczytał: 470 tematów

Skąd: z tej łez doliny
Płeć: Kobieta

PostWysłany: Nie 16:46, 27 Sty 2013 Powrót do góry

Katolickie nabożeństwa i praktyki

Oprócz codziennej Mszy św., wierni Bractwa Św. Piusa X mogą uczestniczyć w tradycyjnych nabożeństwach oraz w innych praktykach, których celem jest przybliżenie się do Chrystusa, jedynego dawcy i źródła życia. Jedynie w Nim możemy się rozwijać, wzmacniać wiarę oraz odnawiać swoją duszę przez pogłębianie życia nadprzyrodzonego.

Gdy człowiek poznał już swego Zbawiciela, gdy zrozumiał, że z Jego Serca może czerpać nadprzyrodzone skarby, wówczas dusza, ożywiona poruszeniem łaski Bożej, stara się zaskarbić sobie Jego względy. Dusza pragnie Jemu się podobać i pomimo swej nędzy przyczyniać się do pomnożenia chwały Boskiego Serca oraz czynić zadość wyrządzanym Mu zniewagom. Jednak, jak pisze św. Paweł - teraz widzimy jakby w zwierciadle, nasze dążenia opierają się na wierze często wystawianej na liczne próby, dlatego potrzebna jest nam pomoc, aby w tych dążeniach nie ustać, a jeśli takie nieszczęście - odłączenie się od łaski Bożej - przytrafiło się duszy, trzeba życie nadprzyrodzone podjąć na nowo. Dlatego oprócz codziennej Mszy św. wierni mogą uczestniczyć w innych nabożeństwach oraz praktykach. Ich celem jest przybliżenie się do Chrystusa, jedynego dawcy i źródła życia, aby w Nim odnowić swą duszę przez pogłębianie życia duchowego.

Intronizacja Najświętszego Serca

Aby dusza mogła zbliżać się do swego Zbawcy, musi znaleźć dla Niego odpowiednie miejsce w swoim życiu. Bóg jest Miłością, a centrum Bożego życia stanowi Najświętsze Serce Pana Jezusa. Jeśli chcemy, aby Bóg był najważniejszy w naszym życiu, to Jego Serce także musi być w centrum naszej uwagi. Dokonać tego można tylko poprzez uznanie go Królem naszego życia. Wyrazem tego panowania jest intronizacja. Intronizacja Boskiego Serca w ognisku domowym jest przejawem najgłębszego kultu Najświętszego Serca.

Kult ten, choć sięga czasów zamierzchłych, został przypomniany i ożywiony dzięki objawieniom danym św. Małgorzacie Marii Alacoque. Uroczyste odmówienie aktu intronizacji i poświecenia się Najświętszemu Sercu, a tym samym bezgranicznego poddania się pod władzę Chrystusa, jest połączone z pewnymi praktykami, gdyż nasza miłość ma się przejawiać także na zewnątrz. Sam Pan Jezus obiecał wielkie błogosławieństwo dla tych, którzy będą nosili Jego wizerunek, ale i dla domów, gdzie obraz Jego Przenajświętszego Serca będzie szczególnie czczony.

Z tego powodu obraz ten - jako wizerunek Głowy rodzin, a zarazem najlepszego i najbliższego jej Przyjaciela - powinien być umieszczony w głównym pomieszczeniu domu, gdzie gromadzą się wszyscy domownicy. Ten wizerunek powinien być jednak wyryty przede wszystkim w sercu, aby zewnętrzny akt intronizacji przerodził się w wewnętrzne oddanie się i poświęcenie Najświętszemu Sercu oraz uczynienie Go Królem własnego życia i całkowite podporządkowanie się Jego świętej woli.

Nabożeństwo I piątków i adoracja

Częste przebywanie u boku Boskiego Przyjaciela sprawia, że stajemy się wrażliwi na zniewagi, jakie wyrządza Mu wiele ludzkich, serc. Któż mógłby stać bezczynnie w obliczu zniewag zadawanych przyjacielowi? Każdy pragnąłby choć trochę ulżyć temu cierpieniu. Balsamem na rany zadawane Boskiemu Sercu są drobne, codzienne ofiary - znoszone z chęcią i cierpliwością. Ofiary niezauważalne dla innych, znoszone z intencją, aby miłością ofiarną odpowiedzieć na Miłość wzgardzoną. Szczególną okazją do wynagrodzenia zniewag zadanych Boskiemu Sercu Jezusa są Komunie św., ofiarowane w intencji wynagradzającej, zwłaszcza pierwszo-piątkowe, oraz Godzina święta w nocy z czwartku na pierwszy piątek.

Nabożeństwa pierwszych piątków i wystawienie Najświętszego Sakramentu w każdy czwartek są bardzo dobrym sposobem urzeczywistniania oddania się Najświętszemu Sercu - nie tylko poprzez Komunię św. wynagradzającą, ale także przez adorację Najświętszego Sakramentu. Tam bowiem, w tabernakulum, bije prawdziwe Serce Boga, tam nieustannie płonie ognisko miłości. Święty Alfons de Liguori w dziele „Nawiedzenie Przenajświętszego Sakramentu" pisał, że z Panem Jezusem w Najświętszym Sakramencie ten się nudzi, kto Go nie miłuje. Ci zaś, którzy pragną kochać Go całym sercem, odnajdą tam niewyczerpany zdrój łask. Święty Alfons podał przykład pewnego ojca, który widział Pana Jezusa, obecnego w Najświętszym Sakramencie, z rękoma pełnymi łask, szukającego, komu by je rozdać. Tak więc Bóg sam pragnie ubogacić naszą duszę, a Jego hojność równa jest Jego bogactwu - nieskończona. Ofiarując Bogu trochę swego czasu, w zamian uzyskujemy coraz bliższą i bardziej zażyłą z Nim przyjaźń. Zanurzamy się coraz dalej w niezmierzone głębiny Boskich Tajemnic, a one nas przenikają. Nie sposób bowiem - mówił o. Tanquerey - rozważać Boże tajemnice i nie postępować w miłości Boga. Albo porzuci się ich rozważanie, albo zacznie się usilnie pracować nad kształtowaniem swojej duszy.

Wizyta duszpasterska - tzw. "kolęda"

Chrystus, Najwyższy Kapłan, przebywa rzeczywiście i nieustannie w Najświętszym Sakramencie. Duchowo zaś ciągle przebywa w swoich narzędziach - w kapłanach. Kapłan bowiem duchowo jest "drugim Chrystusem", działa tylko i wyłącznie w Nim i przez Niego. Stąd ważne jest nie tylko przebywanie z Bogiem ukrytym w tabernakulum, ale także serdeczna więź z Jego ziemskimi narzędziami. Bardzo dobrą ku temu okazją są wizyty duszpasterskie, tzw. „kolęda". Najczęściej odbywają się one od Bożego Narodzenia do święta Matki Bożej Gromnicznej lub do Wielkiego Postu, jeśli czas ten jest niewystarczający, wizyty mogą odbywać się także w innym terminie. Głównym celem wizyt duszpasterskich jest poznanie dusz powierzonych opiece kapłańskiej. Znając potrzeby i trudności wiernych, kapłan może więcej dla nich uczynić, łatwiej jest mu przynieść słowo zachęty, pociechy, czy dobrej rady. Łatwiej prowadzić mu wiernych do Chrystusa, aby ich życie było prawdziwie chrześcijańskie. Z drugiej strony także wierni mają wtedy możliwość dłuższej, serdecznej rozmowy z kapłanem, który może odpowiedzieć na ich pytania lub wątpliwości.

Odmawiając Litanię do Najświętszego Serca, mówimy: „Serce Jezusa, cnót wszelkich bezdenna głębino". Zanurzając się coraz bardziej w tej Boskiej Głębinie, prawdziwie możemy odnowić i umocnić naszą duszę i przyozdobić ją cnotami, tak, aby we wszystkim panował Chrystus. To zaś, oprócz wewnętrznego usposobienia, wymaga pewnych zewnętrznych praktyk. Nikt nie może powiedzieć, że prawdziwie czci i adoruje Najświętszy Sakrament, jeśli nie przebywa przed Nim na kolanach. Uczestnictwo we Mszy świętej w dni powszednie jest pięknym wyrazem przywiązania do Chrystusa Eucharystycznego, zaś opisane wyżej nabożeństwa i praktyki usposabiają duszę, aby, stojąc pod Krzyżem, przybliżała się do niego coraz bardziej, i obejmując go, pozwalała obmywać się Najdroższej Krwi Zbawiciela.

Ks. Dawid Wierzycki
Zobacz profil autora
Wyświetl posty z ostatnich:      
Napisz nowy tematOdpowiedz do tematu


 Skocz do:   



Zobacz następny temat
Zobacz poprzedni temat
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach


fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group :: FI Theme :: Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)