Podwyższenie Krzyża Świętego 14 września

14 września
Podwyższenie Krzyża Świętego

Liturgia dzień 14. września określa mianem święta Podwyższenia Krzyża Świętego, które na celu ma podkreślenie tajemnicy Krzyża, „na którym zawisło Zbawienie świata”. Dlaczego we wrześniu jeszcze raz szczególnie rozpamiętujemy tajemnicę Wielkiego Piątku? Otóż przed reformą kalendarza, jaka miała miejsce po Soborze Watykańskim Drugim, obchodzono dwa święta: 3. maja jako święto Znalezienia Krzyża Świętego i 14. września -święto Podwyższenia Krzyża Świętego. Po reformie pozostawiono jedynie święto wrześniowe lącząc niejako w jedno zarówno znalezienie i podwyższenie.

Kościół w Krzyżu Jezusa widział zawsze ołtarz, na którym Syn Boży dokonał zbawienia świata. Dlatego każda jego cząstka, tak obficie zroszona Jego Najświętszą Krwią, doznawała zawsze szczególnej czci.

Dzisiejsze święto przypomina nam wielkie znaczenie krzyża jako symbolu chrześcijaństwa i uświadamia, że nie możemy go traktować jedynie jako elementu dekoracji naszego mieszkania, miejsca pracy czy jednego z wielu elementów naszego codziennego stroju.

O odnalezieniu ukrytego Krzyża rozpowszechniona tradycja wskazuje na św. Helenę, matkę Konstantyna Wielkiego. Podaje się, iż odnaleziony Krzyż miał wskrzesić, poprzez kontakt bezpośredni, jakiegoś nieznanego zmarłego.

Wskazuje się także na św. Helenę, jako mającą udział w zbudowaniu dwu bazylik w Jerozolimie, z których to poświęceniem związano święto odnalezienia Krzyża. Podaje się także, iż pielgrzymi w radości z jego odnalezienia brali udział w podwyższeniu Drzewa Krzyża, które polegało na podnoszeniu go w czterech miejscach świątyni dla adoracji ludu.
Tak właśnie pojawiło się wrześniowe święto, a ugruntowało się jeszcze bardziej, gdy cesarz bizantyjski Herakliusz po pokonaniu Persów (wcześniej zdobyli Jerozolimę i zabrali Relikwie do Persji) odzyskał Relikwię Krzyża i osobiście wniósł ją do Jerozolimy. Pamiątkę tego wydarzenia, które było ponownym podwyższeniem Krzyża, obchodzono corocznie 14. września.

Tak więc nabożeństwo do Krzyża Świętego sięga początków chrześcijaństwa, wcześniej w Jerozolimie i na Wschodzie, następnie w całym Kościele. W liturgii jest obecne od IV w., a obchodzone tak przez katolików, jak i prawosławnych. W Rzymie zaznacza się szczególnie w uroczystej procesji z bazyliki pw. Matki Bożej Większej do bazyliki pw. św. Jana na Lateranie.

Najbardziej znane relikwie Krzyża Świętego znajdują się m.in. w kościele pw. św. Guduli w Brukseli, w bazylikach pw. św. Piotra i pw. Krzyża Świętego w Rzymie oraz katedrze paryskiej Notre Dame. W Polsce największe relikwie Krzyża Świętego znajdowały się w kościele dominikanów w Lublinie do momentu zrabowania w 1991 roku. Sprawców świętokradztwa dotąd nie wykryto.

Tradycja kultu Krzyża Świętego w Kościele w Polsce sięga czasów najdawniejszych, czego przykładem są liczne wezwania nadawane kościołom, nazwy miejscowości, sanktuaria, z których współcześnie najbardziej znane jest sanktuarium Świętego Krzyża w Górach Świętokrzyskich na Łysej Górze. W klasztorze pobenedyktyńskim (obecnie Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej) są przechowywane relikwie (drzazgi) Krzyża Świętego podarowane benedyktynom przez św. Emeryka (zm. 1031), syna św. Stefana, króla Węgier.

„Wielką zaiste i cenną rzeczą jest krzyż. Wielką, ponieważ przezeń otrzymaliśmy wiele dóbr... Cenną zaś, ponieważ krzyż jest znakiem męki i tryumfu Boga: znakiem męki z powodu dobrowolnej w męce śmierci; znakiem tryumfu, ponieważ dzięki niemu szatan został zraniony, a wraz z nim została pokonana śmierć; ponieważ bramy piekła zostały skruszone, krzyż zaś stał się dla całego świata powszechnym znakiem zbawienia.” ( św. Andrzej z Krety, biskup)

http://www.brewiarz.katolik.pl/czytelnia/swieci/09-14a.php3

Obchodzimy dzisiaj w Kościele Święto Podwyższenia Krzyża Świętego. Krzyż jest i pozostanie znakiem zwycięskim, niepokonanym.

Relikwie cudownego Krzyża w Licheniu

W Licheniu koło Konina znajdują się relikwie cudownego Krzyża Chrystusa. W 1944 r. z bluźnierstwami na ustach strzelała do niego Berta Bauer, bezbożna nauczycielka, wychowawczyni młodzieży hitlerowskiej, a cztery godziny po dokonaniu publicznego świętokradztwa tragicznie zginęła.

"Podczas II wojny światowej w parafialnym kościele św. Doroty hitlerowcy urządzili szkołę dla chłopców z Hitlerjugend. Młodych Niemców zaprawiano - w okrucieństwie. Ci, którzy pamiętają tamte czasy mówią, że szczególnie celowała w tym Berta Bauer – wychowawczyni chłopców. Kiedy w lipcu 1944 roku chłopcy zaczęli się skarżyć, że w kościele ,,coś ich straszy’’ wymierzyła z pistoletu i strzeliła do krucyfiksu. „Gdyby Bóg istniał, powinien natychmiast mnie ukarać” – powiedziała. Kilka godzin później, kiedy jechała na stację kolejową do Konina, przelatujący samolot - prawdopodobnie niemiecki, ostrzelał jej wóz. Berta Bauer zginęła na miejscu.
Wiele lat po wojnie znieważony krzyż, z wyraźnymi śladami po kulach, zawisł w ołtarzu Kaplicy św. Krzyża. Krucyfiks cieszy się ogromną czcią wiernych. Nie sposób wyjechać z Lichenia, nie uklęknąwszy przed nim."

Wszelka prawdziwa siła rodzi się u stóp Krzyża.

Dziś, w niedzielę Podwyższenia Krzyża Świętego, zadumajmy się nad znakiem krzyża, który może i jest zawieszony na ścianie mego mieszkania, ale ja o nim nie pamiętam i zachowuję się tak, jakby to był tylko element dekoracyjny. Niech te słowa wiersza anonimowego autora pobudzą mnie do uwielbiania Krzyża Chrystusowego.

Nie zdejmę krzyża z mojej ściany za żadne skarby świata,
Bo na nim Jezus ukochany grzeszników z niebem brata.

Nie zdejmę krzyża z mego serca, choćby mi umrzeć trzeba,
Choćby mi groził kat, morderca, bo krzyż to klucz do nieba.

Nie zdejmę krzyża z mojej duszy, nie wyrwę go z sumienia,
Bo krzyż szatana w niwecz kruszy, bo krzyż to znak zbawienia.

A gdy zobaczę w poniewierce Jezusa krzyż i ranę,
Która otwiera Jego serce – w obronie krzyża stanę.

Dziś w Kościele obchodzimy Święto Podwyższenia Krzyża Świętego.

Krzyż jest światłem, oświetlającym niebo i ziemię. - św. Jan Maria Vianney.

Święto dzisiejsze ustanowiono na pamiątkę znalezienia Krzyża świętego przez cesarzową Helenę i konsekracji bazyliki wzniesionej na Golgocie 14 września 335 roku. Później wspominano w tym dniu odzyskanie Krzyża świetego zrabowanego przez persów. 3 maja 630 roku w uroczystej procesji cesarz Herakliusz osobiście wniósł odzyskany Krzyż do bazyliki Grobu Chrystusowego.

Krzyż święty jest najdostojniejszą pamiątką Męki Pańskiej, dlatego zajmuje poczesne miejsce w światyniach i domach katolickich.

Mszalik Rzymski

W czasach Chrystusa krzyż był znakiem hańby i odrzucenia. Na karę ukrzyżowania skazywano przestępców. Śmierć na krzyżu oznaczała odrzucenie przez Boga. Ukrzyżowani byli przeklęci zarówno przez Boga, jaki i przez ludzi. Dla umierających na krzyżu nie było miejsca ani w niebie, ani na ziemi. A Chrystus, Syn Boży, który nie uczynił nic złego, przyjął krzyż dobrowolnie. Taka była cena naszego zbawienia. Taka była konsekwencja miłości Boga do człowieka. Dzięki Chrystusowi krzyż stał się największym dowodem miłości Boga do człowieka.
Dzisiejsze święto prowadzi nas na Golgotę. Chcemy stanąć blisko Ukrzyżowanego, aby napełnić się miłością, która z niego wypływa. Nie można pojąć tajemnicy krzyża, który znajduje się w centrum naszej wiary, będąc gdzieś z boku i patrząc z oddali. Krzyż zawsze pozostanie zgorszeniem i nieporozumieniem dla ludzi stojących z boku.

Niezwykle pięknie o krzyżu pisał Św. Augustyn: Patrz na krzyż. Kontempluj jego ramiona! Noś zawsze przy sobie krzyżyk! Kiedy czujesz się słaby - on ci da moc. Kiedy upadniesz - on cię podźwignie! Kiedy tracisz ducha w przeciwnościach losu i załamiesz się pod ciężarem trudności i niepowodzeń - on doda ci odwagi i cierpliwości! Kiedy płaczesz - on będzie ci pocieszeniem! Kiedy cierpisz - on stanie się twoim uzdrowieniem! Kiedy drżysz w przerażeniu - on doda ci pewności. Kiedy go zawołasz - on ci odpowie! Chcesz wiedzieć, ile warta jest twoja dusza? Spójrz na krzyż! Chcesz poznać całą złość i powagę grzechu? Medytuj cierpienie i śmierć krzyżową Chrystusa Pana! Chcesz wiedzieć, jak bardzo Bóg nas kocha? Kontempluj krzyż Chrystusa. Niech krzyż Pana strzeże nas w życiu ziemskim, umacnia w godzinie śmierci, będzie ukoronowaniem naszej wieczności.

Chrystus wywyższony na drzewie krzyża stał się lekiem na każde zło. Przez krzyż zło zostało zwyciężone! Znak hańby i potępienia stał się znakiem zwycięstwa. "A Ja, gdy nad ziemię zostanę wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie." Dziś wszyscy razem stajemy pod Krzyżem Chrystusa, aby z radością zaśpiewać:
Krzyżu Chrystusa bądźże pochwalony,
Na wieczne czasy bądźźe pozdrowiony.
Z ciebie moc płynie i męstwo,
W Tobie jest nasze zwycięstwo.

Z rozważań ks. Kwiatkowskiego

Dziś w Kościele obchodzimy Święto Podwyższenia Krzyża Świętego.

Największym dziełem Boga jest odkupienie człowieka, którego znakiem jest Krzyż. Dla jednych znak hańby, dla innych cierpienia, a dla nas, wierzących, znak miłości, nadziei i zwycięstwa Chrystusa nad grzechem i śmiercią. Jak często spoglądamy na Krzyż, dziękując Jezusowi za Jego mękę?

Proszę posłuchać piękniej pieśni: "Przy Twym Krzyżu"
http://www.youtube.com/watch?v=ZC_Z_Ll7eMY&feature=related

Polecam do poczytania:
Krzyż Pana Jezusa
http://www.traditia.fora.pl/przedposcie-i-wielki-post,37/krzyz-pana-jezusa,297.html

Święto Podwyższenia Krzyża św.
(...)
http://www.piotrskarga.pl/ps,5796,3,0,1,I,informacje.html

14 września Święto Podwyższenia Krzyża Świętego.

Polecam piękny wiersz:

Pospiesz do krzyża - ks. Karol Antoniewicz SJ

Kiedy twe serce z życiem się uciera
I raz zwycięża, drugi raz upada,
Dusza tęsknoty śmiercią obumiera,
W dziedzinę wiary zwątpienie się wkrada,
Pospiesz do krzyża, z krzyża jedynie
Strumień pociechy w duszę twoję spłynie.

Kiedy chcąc zgłębić życia tajemnicę
Rozum zamilknie na twoje pytania,
A piekło zwątpień ciśnie błyskawicę
Jak ostry sztylet, co duszę rozrania,
Pospiesz do krzyża, bo z krzyża jedynie
Jak promień łaski wiara w duszę spłynie.

Gdy świat twe drogi różami zaściele,
Szczęścia urokiem życie rozpromienia,
By się boleścią nie stało wesele,
Byś wpośród szczęścia nie stracił zbawienia,
Pospiesz do krzyża, w nim nadzieja cała,
By w szczęściu dusza wierną pozostała.

Gdy z marzeń złudnych dusza się przebudzi,
A w domu twoim boleść się rozgości,
Śmierć zakołacze, a niewdzięczność ludzi
Jak lodem zmrozi ten urok miłości,
Pospiesz do krzyża, ze łzą i westchenieniem,
A boleść twoja stanie się zbawieniem.

Więcej w temacie ks. Karola Antoniewicza SJ tu:
http://www.traditia.fora.pl/zyczenia-wiersze-galerie-zdjec,25/pospiesz-do-krzyza-ks-karol-antoniewicz-sj,4788.html#19733