Forum Kościół Rzymskokatolicki Strona Główna  
 FAQ  •  Szukaj  •  Użytkownicy  •  Grupy •  Galerie   •  Rejestracja  •  Profil  •  Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości  •  Zaloguj
 Ks.Saltini: Ruch Focolari chce budować świat zjednoczony Zobacz następny temat
Zobacz poprzedni temat
Napisz nowy tematOdpowiedz do tematu
Autor Wiadomość
Teresa
Administrator


Dołączył: 07 Cze 2007
Posty: 31739 Przeczytał: 230 tematów

Skąd: z tej łez doliny
Płeć: Kobieta

PostWysłany: Czw 19:06, 09 Lip 2009 Powrót do góry

Ks. Saltini: Ruch Focolari chce budować świat zjednoczony

W tym roku mija 40 lat, od kiedy członkowie Ruchu Focolari przybyli do Polski. O znaczeniu Ruchu i jego założycielki Chiary Lubich dla Kościoła katolickiego opowiedział w rozmowie z KAI Roberto Saltini, fokolarino.

(...)

Na polu ekumenicznym Focolari prowadzi od dziesięcioleci głęboki dialog z chrześcijanami innych wyznań. Chiara Lubich pośredniczyła w dialogu między Pawłem VI i patriarchą ekumenicznym Konstantynopola Atenagorasem I. Wielokrotnie odwiedzała ona tego patriarchę. Jej pierwsza wizyta w czerwcu 1967 r. służyła przygotowaniu historycznej, jak się później okazało, pielgrzymki Pawła VI do Turcji w dniach 25-26 lipca tego roku. Podczas niej Ojciec Święty odwiedził Atenagorasa I w jego siedzibie w Fanarze w Stambule. Chiara pośredniczyła również w rozwijaniu dialogu z następnymi patriarchami: Demetriosem I i obecnie sprawującym urząd Bartłomiejem I.

Jako wynik dialogu z luteranami, w Ottmaring k. Augsburga w Niemczech powstało Miasteczko Ekumeniczne, w którym – przy odrębności liturgii i bez interkomunii – fokolarini i ewangelicy żyją razem na podstawie tak samo rozumianego Słowa Bożego. Miasteczko to przyczyniło się do rozwoju dialogu, który doprowadził m.in. do wspólnej deklaracji Kościołów katolickiego i luterańskiego o doktrynie usprawiedliwienia.

Dzieło rozwija również konstruktywny dialog z innymi religiami – żydami, muzułmanami, buddystami i hinduistami. Buduje go na podstawie Złotej Reguły, zapisanej z różnym brzmieniem w każdej religii: „Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie” (Mt 7,12). Na tej samej podstawie toczy się też dialog z ludźmi dobrej woli, lecz nie mającymi wiary w Boga. Oni także akceptują Złotą Regułę.

Ruch prowadzi dialog również ze światem kultury. Dzieje się to dzięki tzw. „inondazioni” – „wylaniom” charyzmatu jedności w różnych dziedzinach życia ludzkiego – w polityce, ekonomii, sztuce, sporcie, naukach ścisłych i humanistycznych, itd. Przejawem tego dialogu jest np. Ruch „Polityków dla Jedności”, który skupia polityków chcących działać razem w duchu braterstwa. Ponad podziałami partyjnymi, zarówno na szczeblu parlamentarnym jak i samorządowym, bronią oni wartości chrześcijańskich. Wielkim wydarzeniem w historii tego Ruchu było spotkanie, do którego doszło w 2001 r. W Innsbrucku zebrało się wtedy ponad 500 burmistrzów i innych przedstawicieli władz z całej Europy.

Na polu ekonomii natomiast narodził się projekt „Ekonomi komunii”, w który zaangażowało się już 750 firm i przedsiębiorstw na całym świecie. Część zysków przekazują one do światowej komunii dóbr. Środki te przeznaczane są dla ubogich i na rzecz formacji ludzi do kultury dawania. Takie przedsiębiorstwa istnieją też w Polsce.

Mówił ksiądz o tej nowości, jaką Ruch Focolari wniósł w życie Kościoła katolickiego. Czy ta nowość była powodem tego, że Ruch został ostatecznie zaakceptowany przez Kościół dopiero w 1964 r.?

- Charyzmat jedności, jak inne charyzmaty w ciągu historii, miał w latach 40. znaczenie rewolucyjne.

Po pierwsze: w tych czasach, kiedy jakaś dziewczyna czuła powołanie od Boga, to szła do klasztoru. Chiara pozostała natomiast w środku świata. Wokół niej gromadziły się nie tylko dziewczęta, ale też małżonkowie, zakonnicy, kapłani. Było to zjawisko nietypowe. Budziło to podejrzenie sentymentalizmu.

Po drugie: Ewangelia. Mało kto wśród świeckich czytał wtedy Ewangelię. Na Mszy św. we Włoszech, inaczej niż to było w Polsce, słyszało się czytania po łacinie. Niewielu było w stanie ją rozumieć. Tymczasem Ewangelia była jedyną rzeczą, którą Chiara z towarzyszkami brała do schronu podczas bombardowań. Same ją czytały i rozważały oraz starały się nią żyć. Rodziło to w środowisku trydenckim podejrzenie o protestantyzm.

Po trzecie: wreszcie: w Kościele znana była duchowość indywidualna, ci zaś dążyli do Boga razem, w jedności. Jedynymi, którzy mówili wtedy o jedności między ludźmi, byli komuniści! A akurat brat Chiary był redaktorem w komunistycznym czasopiśmie „L’unita”, czyli właśnie „Jedność”! Czyli sentymentalizm, protestantyzm i komunizm – tworzyło to cały splot niejasności wokół Chiary i rodzącego się Ruchu.

(...)

[link widoczny dla zalogowanych]


Poniżej cała rozmowa:

Czym jest Fokolare i kim są fokolarini?

– Fokolare to wspólnota życia konsekrowanego. Nazwa ta oznacza „ognisko domowe”. Fokolarini (mężczyźni) i fokolariny (kobiety) są ludźmi świeckimi, ale całkowicie poświęconymi Bogu. Żyją we wspólnotach – osobno męskich, osobno żeńskich. Składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Te wspólnoty życia konsekrowanego są sercem całego Ruchu Focolari.

Fokolarini mogą zostać też kapłanami?

– Tak. Jeśli jest to potrzebne dla Ruchu, po wielu latach życia w środowisku świeckim i pracy w zawodzie, fokolarini mogą zostać kapłanami. Jeśli chodzi o mnie, święcenia przyjąłem dopiero po 30 latach życia zawodowego jako lekarz anestezjolog. Była to dla mnie wielka niespodzianka, kiedy Chiara mnie o to poprosiła, ale bardzo się cieszę, że mogę teraz służyć Ruchowi i Kościołowi również jako kapłan.

Był Ksiądz jednym z pierwszych fokolarinów, świeckich konsekrowanych żyjących duchowością Ruchu, którzy przyjechali jako lekarze za Żelazną Kurtynę. Jakie było to doświadczenie życia w NRD?

– Jako lekarze zostaliśmy w NRD przyjęci, ale jako Ruch Focolari byliśmy nielegalni. Wiedzieliśmy, że każdego dnia możemy zostać aresztowani. Zadawaliśmy sobie pytanie, jak mamy postępować? Czy to, że będziemy się kryć, postawa lęku, nie spowoduje, że przestaniemy wypełniać naszą misję, głoszenie Ewangelii? Wtedy pomyśleliśmy, że nie powinniśmy się tym martwić, lecz tylko starać się miłować Chrystusa w każdym bliźnim, nie zadając sobie pytania, czy to jest katolik, funkcjonariusz Stasi, komunista czy ewangelik.

Zresztą, mawiałem wtedy, że do komunistycznego więzienia mnie nie wtrącili, ale moim więzieniem jest szpital. Wraz z dr. Giuseppe Santanche’, innym fokolarinem z Włoch, założyliśmy w Lipsku nowoczesny oddział anestezjologiczny, który działa tam do dziś. Będąc tylko we dwóch musieliśmy zapełnić całodobowy dyżur na oddziale. Oznaczało to oprócz codziennej pracy 15 dyżurów nocnych w miesiącu.

Jako Ruch rozwijaliśmy swoją działalność coraz bardziej i nigdy nie mieliśmy żadnego przesłuchania. Myśleliśmy, że służby bezpieczeństwa chyba nic nie wiedzą. Doszło do tego, że w 1977 r. w katedrze w Magdeburgu prowadziliśmy nasze rekolekcje Mariapoli dla tysiąca osób. Przez 4 dni uczestnicy spotkania mieszkali w różnych punktach miasta, stołowali się w różnych restauracjach, przychodzili na program – nie da się nie zauważyć tysiąca ludzi! I nic, żadnego wezwania.

Później dwaj agenci przyjechali do jednego z naszych kapłanów, który był proboszczem w Berlinie. Było to normalne. Zawsze, co jakiś czas odwiedzali księży, żeby zdobywać informacje. W tej parafii na poddaszu mieściło się żeńskie fokolare, a w sali na dole robiliśmy nasze ogólnokrajowe spotkania. Czasem przyjeżdżały na nie nawet osoby z Polski i Czechosłowacji. Fokolariny prosiły nas, żeby nie parkować samochodów przed domem parafialnym, bo te wszystkie różne rejestracje po prostu zwracają na siebie uwagę. Dlatego parkowaliśmy dwie, trzy ulice dalej i przychodziliśmy na piechotę. Tymczasem ci agenci powiedzieli: „Niech ci ludzie parkują samochody tutaj. Gdy robią inaczej, to utrudniają nam życie, bo musimy to wszystko sprawdzać. Niech parkują tu, a wszystkim będzie łatwiej!”.

Zrozumieliśmy, że wiedzą wszystko. Nie pojmowaliśmy jednak, dlaczego w takim razie nic nam nie robią. Odpowiedź poznaliśmy dopiero po upadku komunizmu, kiedy mogliśmy obejrzeć akta Stasi na nasz temat. Znaleźliśmy np. dokumenty z 1965 r. Odbywaliśmy wtedy pierwsze podróże do Pragi. W aktach znaleźliśmy korespondencję czechosłowackich służb bezpieczeństwa, które ostrzegały Stasi, że jesteśmy fokolarinami i że przyjechaliśmy wspierać Kościół katolicki. W rok później Stasi odpowiedziało tym służbom: „Sprawdziliśmy ich”. I rzeczywiście sprawdzili. Donosił na nas człowiek z jednej parafii, gdzie proboszczem był ksiądz fokolarino. Ten człowiek brał udział w naszych spotkaniach i nawet nocował w naszym fokolare. Opisał, ile mamy sztućców, ile bielizny pościelowej, itd. – żeby udowodnić, że nasze mieszkanie nie służy tylko do celów prywatnych, ale stanowi małe centrum Ruchu. A jednak Stasi odpisało do Czechosłowaków: „Sprawdziliśmy ich. Są fokolarinami i działają na rzecz Kościoła katolickiego. Ale wykonują bardzo cenną pracę w szpitalu, a tam gdzie się znajdują, rozszerzają atmosferę życzliwości i miłosierdzia. Dlatego nie widzimy powodów, żeby ich wydalić z kraju”. Nasz styl życia był dla nich do przyjęcia. Zrozumieliśmy, że największą ostrożnością nie jest krycie się, ale miłowanie. Bo ludzie, którzy czują się kochani, nie boją się.

A miał Ksiądz wgląd do swoich dokumentów w Polsce?

– Tak, byłem w Instytucie Pamięci Narodowej. Większość dokumentów na mój temat są to podania o wizy powrotne, które każdorazowo musiałem składać, kiedy jechałem do NRD albo do Włoch. Oprócz tego jest wymiana listów między szefem biura paszportowego w Wrocławiu i jego centralnym szefem w Warszawie. Ten z Wrocławia, kiedy dowiedział się, że staram się o kartę stałego pobytu, powiedział, że „kaktus mu na ręce wyrośnie, jeżeli ją mi wyda”. Groziło mu potem, że rzeczywiście mu ten kaktus wyrośnie, bo ten szef z Warszawy się zgodził. Widzę w tym szczególne wstawiennictwo Matki Boskiej Częstochowskiej, do której bardzo się w tamtym czasie modliliśmy.

Wróćmy do początków Ruchu. Kiedy Focolari powstało i w jakich okolicznościach?

– Ruch narodził się w 1943 r. w Trydencie na północy Włoch. Miasto przechodziło wtedy ciężkie bombardowania. W tym miejscu pełnym zniszczenia i bólu Chiara wraz z pierwszymi towarzyszkami zaczęła radykalnie żyć Ewangelią. W opisie Sądu Ostatecznego (Mt 25, 40) odkryła, że Jezus identyfikuje się z każdym człowiekiem i zrozumiała, że miłować Boga to przede wszystkim miłować brata. Chiara i jej pierwsze towarzyszki zaangażowały się na rzecz najbardziej potrzebujących. Uruchomiły wśród znajomych i przyjaciół szeroką komunią dóbr materialnych. Ubogim i cierpiącym przynosiły jedzenie, ubrania i lekarstwa. W krótkim czasie powstała wspólnota ok. 500 osób, w której – jak u pierwszych chrześcijan – nikt nie cierpiał niedostatku.

Charyzmat Focolari zwie się też charyzmatem jedności. Dlaczego?

– Każdy człowiek zostawia jako testament to, co leży mu szczególnie na sercu. Również Jezus tak zrobił. Jego testamentem jest modlitwa skierowana do Ojca przed Swoją męką: „Ojcze spraw, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy” (J 17,22). Chrystus prosi w niej, aby ludzie budowali relacje między sobą na wzór jedności między Osobami Boskimi. Drogą do budowania tej jedności jest przykazanie miłości Boga i bliźniego.

Natomiast Kościół nadał Ruchowi nazwę „Dzieło Maryi”, gdyż celem Focolari jest przynoszenie Jezusa światu.

Sercem Ruchu są świeckie wspólnoty życia konsekrowanego Fokolare. Kościół znał do tej pory powołanie do rodziny, do kapłaństwa lub zakonu, ewentualnie do dziewictwa w świecie. Jakie jest powołanie świeckiego konsekrowanego w Ruchu Focolari?

– Powołanie fokolarina jest nowością. Wzoruje się ono na Jezusie, który przez pierwsze 30 lat żył jako człowiek świecki, w środku świata. Jego działanie kapłańskie – np. odpuszczenie grzechów – zaczęło się później, kiedy zaczął prowadzić życie publiczne. Eucharystię ustanowił dopiero dzień przed swoją śmiercią. Fokolarino może być urzędnikiem, lekarzem, artystą, itd., ale podstawową jego cechą jest życie według Ewangelii. Żyje dla Boga jako człowiek świecki, pracując zawodowo pośród świata. Pozwala mu to docierać do środowisk, do których ksiądz nie ma łatwego dostępu. Jest to powołanie nowe i rewolucyjne, które – jak myślę – z czasem nabierze dużego znaczenia w Kościele również w Polsce.

Inną nowością Ruchu Focolari jest rola, jaką nadaje on kobiecie. Na czym ona polega?

– Kobieta zawsze miała swoją rolę w Kościele, ale do dziś jest to rola służebna. Owszem, można powiedzieć, że z mężczyznami jest podobnie. Występuje tu jednak jedna ważna różnica: mężczyźni są tam, gdzie podejmuje się decyzje, a kobiety nie.

W Dziele Maryi jest inaczej. Dzieje się tak dlatego, że jedność, którą Ruch stara się budować, czerpie swój nieosiągalny wzór w jedności Osób Trójcy Świętej, Osób równych, odrębnych i zjednoczonych w miłości wzajemnej. W Ruchu równość między kobietą i mężczyzną pielęgnuje się również w aspekcie autorytetu. Kobiety są też tam, gdzie podejmuje się decyzje. Mało tego, aby podkreślić maryjną istotę Ruchu, jego prezydentem jest statutowo zawsze kobieta. Po śmierci Chiary Dziełem kieruje Maria Voce „Emaus”.

Dla Focolari szczególnie ważne są pola ewangelizacji. Na jakich płaszczyznach działają członkowie Dzieła Maryi?

– Są to przede wszystkim pola wszystkich dialogów, które Dzieło prowadzi na drodze budowania świata zjednoczonego.

Pierwszy toczy się wewnątrz Kościoła katolickiego, np. z innymi ruchami. To m.in. z inspiracji Chiary zorganizowano dwa wspaniałe spotkania „Razem dla Europy” w Stuttgarcie w 2004 i 2007 r. Za każdym razem zgromadziły one ponad 10 tys. osób z 170 ruchów. Również w Polsce Ruch jest zaangażowany w Ogólnopolskiej Radzie Ruchów Katolickich.

Na polu ekumenicznym Focolari prowadzi od dziesięcioleci głęboki dialog z chrześcijanami innych wyznań. Chiara Lubich pośredniczyła w dialogu między Pawłem VI i patriarchą ekumenicznym Konstantynopola Atenagorasem I. Wielokrotnie odwiedzała ona tego patriarchę. Jej pierwsza wizyta w czerwcu 1967 r. służyła przygotowaniu historycznej, jak się później okazało, pielgrzymki Pawła VI do Turcji w dniach 25-26 lipca tego roku. Podczas niej Ojciec Święty odwiedził Atenagorasa I w jego siedzibie w Fanarze w Stambule. Chiara pośredniczyła również w rozwijaniu dialogu z następnymi patriarchami: Demetriosem I i obecnie sprawującym urząd Bartłomiejem I.

Jako wynik dialogu z luteranami, w Ottmaring k. Augsburga w Niemczech powstało Miasteczko Ekumeniczne, w którym – przy odrębności liturgii i bez interkomunii – fokolarini i ewangelicy żyją razem na podstawie tak samo rozumianego Słowa Bożego. Miasteczko to przyczyniło się do rozwoju dialogu, który doprowadził m.in. do wspólnej deklaracji Kościołów katolickiego i luterańskiego o doktrynie usprawiedliwienia.

Dzieło rozwija również konstruktywny dialog z innymi religiami – żydami, muzułmanami, buddystami i hinduistami. Buduje go na podstawie Złotej Reguły, zapisanej z różnym brzmieniem w każdej religii: „Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie” (Mt 7,12). Na tej samej podstawie toczy się też dialog z ludźmi dobrej woli, lecz nie mającymi wiary w Boga. Oni także akceptują Złotą Regułę.

Ruch prowadzi dialog również ze światem kultury. Dzieje się to dzięki tzw. „inondazioni” – „wylaniom” charyzmatu jedności w różnych dziedzinach życia ludzkiego – w polityce, ekonomii, sztuce, sporcie, naukach ścisłych i humanistycznych, itd. Przejawem tego dialogu jest np. Ruch „Polityków dla Jedności”, który skupia polityków chcących działać razem w duchu braterstwa. Ponad podziałami partyjnymi, zarówno na szczeblu parlamentarnym jak i samorządowym, bronią oni wartości chrześcijańskich. Wielkim wydarzeniem w historii tego Ruchu było spotkanie, do którego doszło w 2001 r. W Innsbrucku zebrało się wtedy ponad 500 burmistrzów i innych przedstawicieli władz z całej Europy.

Na polu ekonomii natomiast narodził się projekt „Ekonomi komunii”, w który zaangażowało się już 750 firm i przedsiębiorstw na całym świecie. Część zysków przekazują one do światowej komunii dóbr. Środki te przeznaczane są dla ubogich i na rzecz formacji ludzi do kultury dawania. Takie przedsiębiorstwa istnieją też w Polsce.

Mówił ksiądz o tej nowości, jaką Ruch Focolari wniósł w życie Kościoła katolickiego. Czy ta nowość była powodem tego, że Ruch został ostatecznie zaakceptowany przez Kościół dopiero w 1964 r.?

– Charyzmat jedności, jak inne charyzmaty w ciągu historii, miał w latach 40. znaczenie rewolucyjne.

Po pierwsze: w tych czasach, kiedy jakaś dziewczyna czuła powołanie od Boga, to szła do klasztoru. Chiara pozostała natomiast w środku świata. Wokół niej gromadziły się nie tylko dziewczęta, ale też małżonkowie, zakonnicy, kapłani. Było to zjawisko nietypowe. Budziło to podejrzenie sentymentalizmu.

Po drugie: Ewangelia. Mało kto wśród świeckich czytał wtedy Ewangelię. Na Mszy św. we Włoszech, inaczej niż to było w Polsce, słyszało się czytania po łacinie. Niewielu było w stanie ją rozumieć. Tymczasem Ewangelia była jedyną rzeczą, którą Chiara z towarzyszkami brała do schronu podczas bombardowań. Same ją czytały i rozważały oraz starały się nią żyć. Rodziło to w środowisku trydenckim podejrzenie o protestantyzm.

Po trzecie: wreszcie: w Kościele znana była duchowość indywidualna, ci zaś dążyli do Boga razem, w jedności. Jedynymi, którzy mówili wtedy o jedności między ludźmi, byli komuniści! A akurat brat Chiary był redaktorem w komunistycznym czasopiśmie „L’unita”, czyli właśnie „Jedność”! Czyli sentymentalizm, protestantyzm i komunizm – tworzyło to cały splot niejasności wokół Chiary i rodzącego się Ruchu.

Co więc zadecydowało o akceptacji Ruchu?

– Posłuszeństwo Chiary. Tutaj tkwi właściwa jej świętość i wielkość. Wyszła ona na jaw w trakcie badania autentyczności charyzmatu przez Kościół. Asystenci sprawdzający, czy charyzmat pochodzi od Boga, chcieli Chiarę odsunąć od Ruchu i wysłać do klasztoru klauzurowego. Chiara była gotowa to uczynić. Przez pewien czas nawet nie kierowała Dziełem. Do zamknięcia jej w klasztorze w końcu jednak nie doszło.

Znaczenie miał też rozwój Ruchu w Europie Wschodniej. Focolari był pierwszym z ruchów powstałych na Zachodzie, który dotarł za Żelazną Kurtynę – najpierw do NRD, a potem do Czechosłowacji, Polski, na Litwę i Węgry. Biskupi z tamtych terenów bardzo świadczyli na korzyść Dzieła i ich głos znacząco wpłynął na opinię Watykanu.

Kim była Chiara Lubich i jakie jest jej znaczenie dla Kościoła katolickiego?

– Chiara Lubich była człowiekiem prostym, odważnym i konsekwentnym. Szła za wezwaniem Pana Boga i stała się Jego nadzwyczajnym narzędziem. Sama powiedziała: „Pióro nie wie, co będzie pisać. Pędzel nie wie, co ma namalować. Wie to artysta”. A Bóg jest takim artystą, że kiedy buduje dzieła, to także udoskonala swoje narzędzia.

Jak Kościół i świat cenią założycielkę Focolari stało się widoczne w dniu jej pogrzebu. Chiara zmarła 14 marca ub.r. Na jej pogrzebie w Rzymie zgromadziło się ok. 40 tys. osób. We Mszy św. w bazylice św. Pawła za Murami uczestniczyło 15 kardynałów, w tym watykański sekretarz stanu Tarcisio Bertone – który przewodniczył Eucharystii – metropolita krakowski Stanisław Dziwisz i przewodniczący Papieskiej Rady ds. Świeckich Stanisław Ryłko. Ojciec Święty Benedykt XVI napisał natomiast szczególnie ciepły list.

Czy Chiara zostanie świętą?

– Stwierdzanie czyjejś świętości jest zadaniem Kościoła. Osobiście nie miałbym żadnych wątpliwości. Poznałem ją jako osobę świętą i mógłbym przytoczyć wiele przykładów o tym świadczących.

Ruch wychował już osoby, wobec których toczą się procesy beatyfikacyjne. Czy mógłby ksiądz przybliżyć postaci niektórych z nich?

– Jest ich sporo. Na pierwszym miejscu należałoby wymienić Igino Giordaniego. Był to włoski polityk, znawca Kościoła, pisarz i dziennikarz. Kiedy się zetknął z Chiarą, miał 54 lata i ponad 100 opublikowanych książek na koncie. Był wtedy posłem do parlamentu, wcześniej zaś piastował urząd dyrektora Biblioteki Watykańskiej. Pomógł on Chiarze zrozumieć, że dar, który otrzymała od Boga, był darem nadzwyczajnym i przeznaczonym nie tylko dla szczególnej grupy osób, lecz dla Kościoła i dla całej ludzkości. Giordani zwrócił jej uwagę na nowość jej przesłania, które jest jednocześnie ściśle katolickie i głęboko ugruntowanie w tradycji. Chiara uważała go za współzałożyciela Ruchu.

Ale są też ludzie młodzi. Prawdopodobnie już wkrótce zostanie beatyfikowana Chiara „Luce” Badano, zmarła w wieku 19 lat. Należała do „gen”, młodego pokolenia w Ruchu i miała niezwykłą wprost miłość do Boga. Obecnie jest wzorem dla wielu młodych.

Czy mamy jakieś polskie przykłady przyszłych świętych?

– Tak, jest np. Sługa Boży Jerzy Ciesielski, który był przyjacielem ks. Karola Wojtyły. Spotkał się on z Ruchem i znalazł w nim wielką inspirację dla swojego dalszego życia. Dopóki nie zginął w 1970 r. w katastrofie statku, świadczył o Ewangelii jako świecki, małżonek i profesor Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.

Są tez inni bardzo wartościowi ludzie, wobec których nie toczy się jeszcze postępowanie beatyfikacyjne. Mam tu na myśli np. prof. Włodzimierza Fijałkowskiego, który wykonał wielką pracę dla Kościoła rozwijając kulturę obrony życia. Z Ruchem był związany przez ostatnie 30 lat życia. Nie zdziwiłbym, gdyby z czasem również dla niego zostałby otwarty proces beatyfikacyjny.

Dziękuję za rozmowę.

———

Ks. Roberto Saltini urodził się we Florencji w 1937 r. Jest lekarzem anestezjologiem. Do wspólnoty życia konsekrowanego wstąpił w 1959 r. W 1964 przeniósł się do NRD, a w latach 1979-2001 był odpowiedzialny za gałąź męską Ruchu Focolari w Polsce. Święcenia kapłańskie przyjął w 2004 r. Obecnie jest współodpowiedzialny za Centrum Formacyjne Ruchu w Trzciance k. Warszawy.

Do Ruchu Focolari należy ok. 140 tys. ludzi w 182 krajach, a liczbę sympatyków wspólnoty szacuje się na 2 mln osób. Należą też do niej członkowie 350 Kościołów chrześcijańskich i reprezentanci innych religii. W naszym kraju Dzieło Maryi liczy ok. 2 tys. członków, a liczba jego sympatyków wynosi ok. 10 tys.


Ostatnio zmieniony przez Teresa dnia Pią 10:52, 13 Maj 2022, w całości zmieniany 2 razy
Zobacz profil autora
Teresa
Administrator


Dołączył: 07 Cze 2007
Posty: 31739 Przeczytał: 230 tematów

Skąd: z tej łez doliny
Płeć: Kobieta

PostWysłany: Nie 17:48, 16 Sie 2009 Powrót do góry

Indyjski Superkongres Focolare

Katolicy,anglikanie, luteranie, prawosławni, muzułmanie i sikhowie wzięli udział w Superkongresie ruchu Focolare. Młodzi ludzie przez 2 dni odwiedzali indyjskie rodziny.

Ponad 3 tys. członków ruchu Focolare z różnych krajów wzięło udział w tegorocznym Superkongresie w południowoindyjskim stanie Tamil Nadu. Przebiegał on pod hasłem „Młodzi na rzecz jedności”.

Tegoroczne spotkanie przygotowano we współpracy z indyjskim ruchem pokojowym Shanti Ashram, który stawia sobie za zadanie działanie w duchu Mahatmy Ghandiego. Na początku tego tygodnia młodzi przez dwa dni spotykali się w mieście Coimbatore i okolicznych wioskach, aby być jak najbliżej setek rodzin indyjskich, w większości wyznających hinduizm i aby w praktyce doświadczyć bezpośredniego dialogu międzyreligijnego. Uczestnicy Superkongresu dzielili ze swymi gospodarzami najważniejsze doświadczenia życiowe.

[link widoczny dla zalogowanych]


Ostatnio zmieniony przez Teresa dnia Pią 10:54, 13 Maj 2022, w całości zmieniany 2 razy
Zobacz profil autora
Teresa
Administrator


Dołączył: 07 Cze 2007
Posty: 31739 Przeczytał: 230 tematów

Skąd: z tej łez doliny
Płeć: Kobieta

PostWysłany: Sob 10:11, 12 Wrz 2009 Powrót do góry

Biskupi z Ruchu Focolari zgłębiają myśl Lutra

W rodzinnym mieście ojca reformacji Lutherstadt Eisleben odbywa się tegoroczne, 28. już spotkanie biskupów związanych z duchowością zmarłej przed rokiem Chiary Lubich. Wpisuje się ono w wielki, trwający dziesięć lat jubileusz 500-lecia protestantyzmu. Po dziełach oraz miejscach związanych z życiem Lutra oprowadza 35 katolickich hierarchów luterański biskup Christian Krause, były przewodniczący Światowej Federacji Luterańskiej. Spotkanie biskupów z Ruchu Focolari rozpoczęło się w 8 września i potrwa do 14. Uczestniczy w nim również nowa przełożona ruchu Maria Voce.

[link widoczny dla zalogowanych]


Ostatnio zmieniony przez Teresa dnia Pią 10:55, 13 Maj 2022, w całości zmieniany 4 razy
Zobacz profil autora
Teresa
Administrator


Dołączył: 07 Cze 2007
Posty: 31739 Przeczytał: 230 tematów

Skąd: z tej łez doliny
Płeć: Kobieta

PostWysłany: Sob 21:30, 12 Wrz 2009 Powrót do góry

Nowe tezy ekumeniczne na koniec Dekady Lutra

Image

Kościół NMP w Wittenberdze - tu Marcin Luter rozpoczynał działalność reformatorską

Tezy ekumeniczne powinni chrześcijanie wspólnie przybić na drzwiach kościoła pałacowego w Wittenberdze. Byłby to znak nadziei dla Kościoła - uważa niemiecki bp Christian Krause.

- Podstawowe tezy Reformacji powinny mieć charakter ekumeniczny - uważa były prezes Światowej Federacji Luterańskiej, niemiecki bp Christian Krause. Jego zdaniem na zakończenie Dekady Lutra w 2017 roku chrześcijanie powinni przybić na drzwiach kościoła pałacowego w Wittenberdze wspólne tezy ekumeniczne. Byłby to prawdziwy znak nadziei dla Kościoła jutra - stwierdził bp Krause na ekumenicznym spotkaniu biskupów w Eisleben zorganizowanym przez ruch Focolari.

Tradycja mówi, że 31 października 1517 r. twórca Reformacji Marcin Luter (1483-1546) przybił listę swoich 95 tez na drzwiach kościoła pałacowego w Wittenberdze. Ten akt przyjmuje się za początek Reformacji. Obecnie trwa Dekada Lutra, przygotowująca do uroczystych obchodów 500-lecia Reformacji, które odbędą się w 2017 roku.

Bp Krause jest jednym z uczestników międzynarodowego spotkania 35 biskupów różnych wyznań, którym bliskie są duchowe założenia ruchu Focolare. Stwierdził on, że z ruchem, który wywodzi się z Kościoła katolickiego, łączy protestantyzm silny związek z Biblią. Założony przez Włoszkę Chiarę Lubich ruch Focolare skupia obecnie 140 tys. członków w 180 krajach świata i wielotysięczną rzeszę sympatyków.

W spotkaniu w Eisleben, miejscu urodzenia Marcina Lutra, uczestniczy też następczyni Chiary Lubich, nowa przewodnicząca Focolare Maria Voce. Również ona podkreśliła wielkie znaczenie Biblii dla duchowości ruchu. Zaapelowała też do biskupów, by zwracali się ku ludziom, którzy nie mogą znaleźć drogi do Kościoła, którzy się na tej drodze pogubili.

Trwające od 8 września spotkanie biskupów odbywa się po raz 28. Uczestniczący w nim biskupi katoliccy, ewangeliccy, prawosławni oraz tradycji wschodniej zapoznają się z sytuacją w Kościołach lokalnych, a także omawiają kwestie teologiczne i społeczno-polityczne. Spotkanie jest też okazją do zwiedzenia zarówno Eisleben, jak i związanej z działalnością Lutra Wittenbergi. Dziś ruch Focolare zaprezentuje swoją działalność w ramach „dnia otwartego” dla wszystkich zainteresowanych w centrum Mariapoli w Zwochau.

Na miejsce obecnego spotkania wybrano Eisleben z inicjatywy bp. Krausego. Luterański hierarcha uważa, że spotkanie będzie okazją do ukazania innym wyznaniom, co dla protestantów znaczy Reformacja.

[link widoczny dla zalogowanych]


Może te tezy ekumeniczne to należałoby w domu sobie na drzwiach powiesić Rolling Eyes


Ostatnio zmieniony przez Teresa dnia Pią 11:01, 13 Maj 2022, w całości zmieniany 2 razy
Zobacz profil autora
Teresa
Administrator


Dołączył: 07 Cze 2007
Posty: 31739 Przeczytał: 230 tematów

Skąd: z tej łez doliny
Płeć: Kobieta

PostWysłany: Czw 20:22, 09 Wrz 2010 Powrót do góry

Castelgandolfo: ekumeniczne spotkanie Focolari

Hierarchowie z Ruchu Focolari nie zniechęcają się narastającymi problemami w relacjach ekumenicznych. Pomimo coraz większych różnić między poszczególnymi wyznaniami prą do jedności.

„Jest wiele powodów, by już teraz żyć jako zjednoczony Kościół”powiedział kard. Miloslav Vlk na konferencji prasowej, która otworzyła dziś doroczne spotkanie biskupów i hierarchów różnych Kościołów i wspólnot kościelnych. Są wśród nich pasterze katoliccy, anglikańscy, luterańscy i prawosławni. W sumie 32 osoby z 17 krajów świata. Wszyscy są blisko związani z Ruchem Focolari i żyją duchowością Chiary Lubich. Co roku spotykają się w innym miejscu. Przed rokiem było to rodzinne miasto Marcina Lutra. Tym razem jest to Castelgandolfo. Dlatego też hierarchowie liczą na audiencję u Ojca Świętego, w najbliższą niedzielę po modlitwie Anioł Pański.

Doroczne spotkania od kilkunastu lat koordynuje były prymas Czech. On też wraz z protestanckim hierarchą Christianem Krausem zaprezentował rozpoczynającą się dziś sesję dziennikarzom. Obaj przekonywali, że przyjazna atmosfera, którą będą pielęgnować między sobą przez najbliższe 4 dni, stanowi wielkie świadectwo ekumenizmu. Christian Krause podkreślił, że w żadnym wypadku nie można dziś mówić o „zimie ekumenizmu”. Nie pozwala na to wola ludu, świeckich, którzy domagają się jedności. Gościem tegorocznego spotkania biskupów z Ruchu Focolari jest kard. Walter Kasper, były przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan.

[link widoczny dla zalogowanych]


Ostatnio zmieniony przez Teresa dnia Pią 11:04, 13 Maj 2022, w całości zmieniany 3 razy
Zobacz profil autora
Teresa
Administrator


Dołączył: 07 Cze 2007
Posty: 31739 Przeczytał: 230 tematów

Skąd: z tej łez doliny
Płeć: Kobieta

PostWysłany: Wto 20:18, 20 Sty 2015 Powrót do góry

Czytając powyższe informacje można się zorientować co to za ruch. Zgłębiają myśl Lutra, prą do jedności, nie zrażają się żadnymi narastającymi problemami w relacjach ekumenicznych.

Dziś na stronie VaticanInsider można przeczytać, że wszczęto proces beatyfikacyjny założycielki tego ruchu. Uroczyste otwarcie procesu odbędzie się 27 stycznia 2015 r.


Chiara Lubich - otwarto proces beatyfikacyjny
(...)
[link widoczny dla zalogowanych]


Ostatnio zmieniony przez Teresa dnia Pią 11:18, 13 Maj 2022, w całości zmieniany 1 raz
Zobacz profil autora
Teresa
Administrator


Dołączył: 07 Cze 2007
Posty: 31739 Przeczytał: 230 tematów

Skąd: z tej łez doliny
Płeć: Kobieta

PostWysłany: Wto 20:26, 20 Sty 2015 Powrót do góry

Coraz bardziej ekumeniczne to Niebo się staje Confused

"Słusznie więc Georg May stwierdza: „Nie jest przesadą twierdzić, iż ekumenizm złamał kręgosłup katolickiemu kapłanowi”

"Praktykowany obecnie ekumenizm ciężko zaraził, a często nawet zniszczył, pojęcia prawdy, wiary, Kościoła, tożsamości katolickiego kapłana, rzeczywistości Mszy świętej jako Ofiary, spowiedzi jako odpuszczenia grzechów."

"Georg May zauważa to bardzo słusznie już w 1975 roku:

Oświadczanie, iż istnieje w ostatnich latach prawdziwa reforma Kościoła, jest gigantycznym oszustwem. Ruch postępowy jest, w większej części, przyjęciem idei i instytucji protestanckich; jest protestantyzacją w Kościele katolickim dokonaną przez sam Kościół. To, co się dziś dzieje w Kościele, nie jest odnową, ale ogromnym zniszczeniem. Powinno być jasne dla każdego obiektywnego obserwatora, iż, jeśli rozwój podąży dalej w tym samym kierunku, w ludzkich oczach już nadszedł koniec Kościoła katolickiego"


Ostatnio zmieniony przez Teresa dnia Pią 11:22, 13 Maj 2022, w całości zmieniany 1 raz
Zobacz profil autora
Azarias
Użytkownik


Dołączył: 30 Sie 2014
Posty: 74 Przeczytał: 0 tematów

Skąd: Warszawa
Płeć: Mężczyzna

PostWysłany: Śro 10:20, 21 Sty 2015 Powrót do góry

Rozpocznie się proces beatyfikacyjny Ch. Lubich

Ordynariusz diecezji Frascati, bp Martinelli dokona 27 stycznia otwarcia „Procesu beatyfikacji i kanonizacji” założycielki Ruchu Focolari.

To właśnie katedrę Frascati (Rzym), aby podkreślić 'eklezjalność aktu', wybrał bp Raffaello Martinelli, aby tam dokonać oficjalnego otwarcia „Procesu o życiu, cnotach, opinii świętości i znakach” Chiary Lubich. Diecezja Frascati jest terytorium, w którym znajduje się i działa Międzynarodowe Centrum Ruchu Focolari. W okolicy Chiara Lubich spędziła znaczną część życia i zmarła. Jej ciało spoczywa w kaplicy w samym Centrum.

Ceremonia otwarcia „Procesu beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego', tzw. Pierwsza Sesja, odbędzie się we wtorek, 27 stycznia 2015 roku, o godzinie 16 modlitwą nieszporów. Przewiduje się odczytanie Dekretu o otwarciu procesu oraz Reskryptu nulla osta Stolicy Apostolskiej a także ustanowienie trybunału powołanego przez biskupa, a potem zaprzysiężenie biskupa, członków Trybunału i postulatorów. Ceremonię będzie można śledzić na żywo przez internet.

Maria Voce, prezes Ruchu Focolari, ogłosiła tę wieść kierując się do członków ruchu, życząc, aby ci, którzy żyją jego duchowością byli "żywym świadectwem" wspólnotowej świętości, którą zaproponowała i przeżywała Chiara Lubich.

Zakorzeniona w Ewangelii idea świętości stanowiła pokarm jej życia. Pisała: „Znajdujemy świętość w Jezusie, który kwitnie w nas, ponieważ miłujemy... Jeśli nie postaramy się o świętość (nie będziemy jej poszukiwać), nigdy jej nie odnajdziemy. Miłość – tylko to i nic innego. Stracić wszystko, nawet przywiązanie do świętości, poprzez dążenie jedynie do miłości”. Uczynimy się świętymi, tłumaczyła, „jeśli podstawą naszej świętości (zanim nadejdzie ta prawdziwa świętość) uczynimy wzajemną miłość {caritas}. Jezus pośród nas jako przesłanka lub zasada, jaki środek ku naszemu uświęceniu, i jako cel”.

Co do jej świadectwa, pozostaje ono światłem, o czym przekonuje napływ ludzi, w ciągu sześciu lat po śmierci Lubich do ośrodka, w którym żyła i spoczywa, przybyło 120 tysięcy osób z różnych kontynentów i różnych tradycji religijnych, kardynałowie i biskupi, naukowcy i politycy, rodziny i młodzież, członkowie stowarzyszeń i ruchów, osoby z kręgu kultury niereligijnej, dzieci w przededniu przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej, a także dorośli w poszukiwaniu nadziei.

Procedura wszczęcia Procesu rozpoczęła się 7 grudnia 2013 roku, w 70. rocznicę powstania Ruchu Focolari, poprzez złożenie formalnego wniosku na ręce biskupa Frascati x. Martinelli przez prezes ruchu Marię Voce.

W kolejnych miesiącach bp Martinelli zadbał o wykonanie przewidzianych kanonicznie procedur. Począwszy od formalnego rozpoczęcia Procesu, Chiarze Lubich będzie przysługiwał tytuł Służebnicy Bożej. 

źródło: [link widoczny dla zalogowanych]


Ostatnio zmieniony przez Azarias dnia Śro 10:21, 21 Sty 2015, w całości zmieniany 1 raz
Zobacz profil autora
Wyświetl posty z ostatnich:      
Napisz nowy tematOdpowiedz do tematu


 Skocz do:   



Zobacz następny temat
Zobacz poprzedni temat
Możesz pisać nowe tematy
Możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach


fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group :: FI Theme :: Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)