Forum Tradycji Katolickiej Strona Główna  
 FAQ  •  Szukaj  •  Użytkownicy  •  Grupy •  Galerie   •  Rejestracja  •  Profil  •  Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości  •  Zaloguj
 Msza święta - Serce naszej wiary - ks. prałat Robert Mader Zobacz następny temat
Zobacz poprzedni temat
Napisz nowy tematOdpowiedz do tematu
Autor Wiadomość
Teresa
Administrator


Dołączył: 07 Cze 2007
Posty: 30275 Przeczytał: 269 tematów

Skąd: z tej łez doliny
Płeć: Kobieta

PostWysłany: Pon 9:28, 08 Paź 2007 Powrót do góry

Serce naszej wiary - Ks.prałat Robert Mader

Rozważania o Mszy Świętej.

"Z powrotem do Mszy św.!" To duszpasterska walka o pierwszeństwo tego, co ośrodkowe nad tym, co uboczne, tego, co istotne i główne nad tym, co zależne od czasu i drugorzędne, tego, co konieczne nad tym, co posiłkowe.
Ośrodkiem całego chrześcijaństwa jest Chrystus, ciągle żyjący i zbawiający w kościele, bezustanna Ofiara Nowego i Wiecznego Przymierza, - Msza św. Dlatego to wszystko inne, cała moralność i duszpasterstwo, muszą być skierowane do Chrystusa, lub raczej, do Mszy św.

Ze Mszy św., powinno wszystko wypływać i do niej stale powracać.
Nowoczesne duszpasterstwo, nie zapominając tego, co posiłkowe, posiada tę nie dającą się wyrazić słowami dążność do Chrystusa jako swego ośrodka. Czynnik liturgiczno-eucharystyczny opanowuje i użyźnia duszpasterstwo i apostolstwo. Cała bowiem dzisiejsza działalność wychodzi, jak u zarania Kościoła, z liturgiczno-eucharystycznego Wieczernika.

Książka niniejsza ani formą ani budową swoją nie rości sobie żadnych pretensji do naukowości, co pragnę na wstępie podkreślić. Z doświadczenia dla doświadczenia pragnę po prostu pokazać, jak współczesny duszpasterz problem Chrystusa jako ośrodka liturgiczno-eucharystycznego z rozmaitych punktów widzenia może rozwiązać i opanować. Może tym sposobem przysłużę się swym współbraciom.
Oddaję to dziełko również moim parafianom jako pamiątkę jubileuszową mojego 25-lecia w tej Bożej gminie. Jest to program nowoczesnego duszpasterstwa.
Jestem bowiem tego zdania, że dzisiaj wszyscy musimy powrócić do Mszy św.

Spis treści:

Wołanie ołtarzy.
Ofiarnie.
Królewskie kapłaństwo!
Akcja Katolicka i liturgia.
Myśl o wspólnocie.
Wspólnie z kapłanem.
Asperges (pokropienie przed sumą).
Dominus vobiscum (Pan z wami).
Amen.
Jezusowe kazanie.
Chrześcijanin składa ofiarę.
Idea Przeistoczenia.
Serce katolicyzmu.
Dzwonki na podniesienie.
Gotowość na bohaterstwo.
Ite, missa est!
Niedziela a Msza św.
Wieczny ogień.
Życie Mszą św.
Losy świata.

Można drukować
Kraków, dnia 1 lutego 1938 r.
Ks. Władysław Lohn T.J. Prowincjał Małopolski
Pozwalamy drukować
Z Książęco-Metropolitalnej Kurii
Kraków, dnia 11 lutego 1938 r.
+ Adam Stefan
Ks. Stefan Mazanek kanclerz


Proszę czytać tu:

[link widoczny dla zalogowanych]

Ja mam tę książeczkę w swojej biblioteczce, zachęcam do przeczytania


Ostatnio zmieniony przez Teresa dnia Śro 22:51, 20 Mar 2019, w całości zmieniany 3 razy
Zobacz profil autora
stefan
Moderator


Dołączył: 16 Lip 2008
Posty: 1371 Przeczytał: 0 tematów


Płeć: Mężczyzna

PostWysłany: Pon 17:43, 18 Sie 2008 Powrót do góry

[link widoczny dla zalogowanych]

[link widoczny dla zalogowanych]
Zobacz profil autora
Teresa
Administrator


Dołączył: 07 Cze 2007
Posty: 30275 Przeczytał: 269 tematów

Skąd: z tej łez doliny
Płeć: Kobieta

PostWysłany: Śro 12:57, 21 Paź 2015 Powrót do góry

Ks. prałat Maeder, Ofiarnik

Image

W starochrześcijańskim porządku Mszy św. znajdowali się tak zwani katechumeni. Katechumeni nie byli wtajemniczeni w tajemnicę Ofiary i dlatego musieli opuszczać miejsce ofiarowania przed rozpoczęciem właściwej akcji ofiarnej.

Nabożeństwo chrześcijańskie uchodziło za tak niewymownie święte, że obecność nieochrzczonych musiała wiernym wydawać się profanacją, zbezczeszczeniem miejsca Ofiary. Tylko w towarzystwie świętych wolno było przyjętym zbliżać się do ołtarza i uczestniczyć w najwznioślejszej Tajemnicy, jaka ma miejsce między niebem a ziemią. Uczęszczanie na wspólne nabożeństwa uznawano za prawo, za honor, za przywilej wiernych i dlatego było ono dla nich oczywistością.

Dzisiaj nie ma już różnicy między wtajemniczonymi a nie wtajemniczonymi. Nie ma już potajemnej nauki wobec pogan, żydów, błędnowierców czy nieochrzczonych. Wszyscy mogą wiedzieć, w co wierzymy, czego chcemy i co robimy. „Ite Missa est”, którym wcześniej diakon odprawiał przed rozpoczęciem Ofiary wszystkich nie należących do wspólnoty kościelnej, już nie istnieje w tej formie. Nabożeństwa dokonują się na naszych ołtarzach, że tak powiem, przy otwartych drzwiach.

Pomimo to wśród tych, którzy powinni należeć do wiedzących, znajduje się wielu, dla których ołtarz, wokół którego w Dzień Pański gromadzi się chrześcijański lud, jest niezrozumiałą tajemnicą, a słowo „Msza” słowem obcym, często co prawda będącym na ustach, którego jednak głębsze znaczenie pozostaje dla nich ukryte. I to nie z powodu, że oni nie rozumieją łaciny.

Istnieją prości ludzie, stare babuleńki bez wykształcenia, które choć ani dźwięku po łacinie nie rozumieją, to Msza Święta w swych konturach jest dla nich otwartą księgą.

To nie nieznajomość łaciny jest wielką przeszkodą w zrozumieniu i zainteresowaniu Mszą Świętą, ale duch czasu, który oznacza dokładne przeciwieństwo tego, co dokonuje się na ołtarzu. Z drugiej strony Kościół za świętym Pawłem żąda: „Niech wasza służba Boża będzie rozumna” (Rz 12, 1). Powinniście wiedzieć, co czynicie!

Katolicka Służba Boża nazywa się Mszą św. Nie interesuje nas przede wszystkim to, jak zwie się Służbę Bożą, ale to, czym ona jest. Nie nazwa, ale rzecz. Nabożeństwo katolickie to Ofiara Nowego Przymierza. Iść na Mszę św. to iść na Ofiarę. Do ofiary konieczne są dwa czynniki: osoba i rzecz. Jeżeli brakuje któregoś z tych czynników, nie może być mowy o ofierze.

Osobę, współdziałającą przy ofiarowywaniu, nazywa się kapłanem. Rzecz, jaką się oddaje, to dar ofiarny.

Zatrzymajmy się na chwilę przy pojęciu kapłana. Kim jest kapłan? Kto celebruje Mszę św., Ofiarę Nowego Przymierza na naszych ołtarzach? Po pierwsze, Chrystus! Nie ma Mszy, która nie by nie była osobiście celebrowana przez Chrystusa. Jak chrześcijaństwo zna tylko jednego Boga, tak zna też tylko jednego kapłana – Chrystusa! (zob. 1 Tym 2, 5) Tak jest napisane w Piśmie św. Tak mówi Wiara. My mamy tylko wybór – albo widzieć we Mszy św. puste przedstawienie, ofiarę bez kapłana, czyli ofiarę nie będącą żadną ofiarą, albo musimy we Mszy św. przedstawić sobie przy ołtarzu Chrystusa.

To, czy widzimy właściwego ofiarnika, czy też nie, ma nadzwyczajne znaczenie. Dla wiary niewidzialna obecność jest równie realna jak widzialna. Trzymajmy się więc tego mocno:

Kiedy odprawia się Mszę św., kiedy w Nowym Przymierzu ofiarowuje się ofiarę, to przy ołtarzu zawsze stoi Chrystus. Iść na Mszę św. to uczestniczyć w Ofierze składanej ku chwale Bożej przez osobiście obecnego Chrystusa.

Spytaliśmy o kapłana. Obok niewidzialnego Kapłana we Mszy św. stoi przy ołtarzu też ten widzialny jako ofiarnik. Chrystus na swej pierwszej Mszy św., podczas Ostatniej wieczerzy, wyświęcił Apostołów na kapłanów, kiedy słowami: „Czyńcie to na Moją pamiątkę” dał im władzę i nakaz czynienia tego samego, co On uczynił. I to kapłaństwo trwa w sakramencie Kapłaństwa aż do końca świata. Chrystus nie składa swej bezkrwawej Ofiary inaczej, jak przez pośrednictwo widzialnego kapłana. Jak nie ma Mszy św. bez Chrystusa, Wiecznego i Najwyższego Kapłana, tak nie ma Mszy św. bez wyświęconego zastępcy Chrystusa i następcy Apostołów.

Na tym się jednak nie wyczerpuje kwestia kapłaństwa w katolickiej Służbie Bożej. Kto jest ochrzczony, ten został członkiem tajemniczego Ciała Mistycznego Chrystusa. Z tego, że Chrystus jest głównym Kapłanem, wynika, iż również Jego członkowie – wierni – posiadają pewien charakter kapłański. Stąd, kiedy Głowa ofiarowuje, i oni muszą jako członkowie współofiarować. Co zatem oznacza, „uczestniczy we Mszy św.”? Nic mniejszego, jak sprawować swe współdziałające kapłaństwo jako członek Najwyższego Kapłana – Chrystusa. Wierni przy Ofierze Mszy św. nie są statystami. Nie są tylko widzami i słuchaczami. Nie mogą być pojmowani wytycznie jako pobożni świadkowie ofiary. Są oni czymś więcej. Działają aktywnie jako współofiarnicy.

Tylko ten, kto czuje się na Mszy św. jak wpółofiarnik w ścisłym związku z Chrystusem Kapłanem i z kapłanem widzialnym, wie, co oznacza być obecnym na Mszy św. i uczestniczyć w Służbie Bożej.

Msza niedzielna jest wtedy czymś tak cudownie wzniosłym, że staje się ona dla niego potrzebą duszy. Dopiero na Mszy Świętej człowiek osiąga szczytowy punkt swej chrześcijańskiej godności na ziemi, Nigdy nie jest większy, niż przed ołtarzem. Powiedz, jaki jest twój stosunek do Mszy, a ja Ci powiem, kim jesteś.

Kto wie, że katolicka Służba Boża jest kapłańską służbą, ten zna dopiero połowę Mszy św. Jak nie ma Mszy św. bez kapłana, tak nie ma też Mszy św. bez daru. Dopiero kapłan i dar łącznie stanowią całą ofiarę. Wiemy, że najdroższym darem, jaki ofiarowywany jest Wszechmocnemu na Mszy św., jest nade wszystko Ciało i Krew Jezusa. Jednak ten, kto jest prawdziwym ofiarnikiem, ofiaruje także to, co sam ma najlepszego.

Kapłan nie powinien pojawiać się przed ołtarzem z pustymi rękami. Liturgia starochrześcijańska wymagała, aby wszyscy uczestniczący we Mszy św. osobiście przyczyniali się do składanego Bogu podczas Mszy daru ofiarnego.

Wychodziło to z myśli częstokroć wypowiadanej w Starym Testamencie. Przed obliczem twego Boga nie powinieneś pojawiać się z pustymi rękami. W niektórych miejscach do dzisiaj jeszcze wierni składają swe dary na Ofiarowanie. Jednak św. Augustyn zauważył, że Bogu nie zależy tak bardzo na darach zewnętrznych, jak na darze z własnej osoby.

Dar jest tylko odzwierciedleniem ofiary serca. Ona jest na Mszy św. sprawą naczelną. Kto na Mszy św. nie może wspaniałomyślnie położyć na patenie kapłana swego „ja”, ten nie jest prawdziwym chrześcijaninem. Właściwie Mszę św. rozumieją tylko dusze wspaniałomyślne, tylko dusze ofiarne.

Żyjemy w czasie budowy kościołów. Jest oczywiste, że cegłami miejsca ofiarowania muszą być kamienie ofiarne. Byłoby błędnym materialistycznym wyobrażeniem sądzić, że chodzi tylko o otrzymanie pieniędzy i że jest obojętne, skąd te pieniądze pochodzą. Pieniędzmi można zapewne wznieść mury, ale nie świątynię. Świątynia jako dom Nadprzyrodzonego jest rzeczą raczej duchową aniżeli materialną i buduje się ją cegłami dobrej pracy, modlitwą, postem i jałmużną, kamieniami ofiarnymi poświęconymi pokutnymi łzami i potem uczciwej roboty.

Chcemy budować, jak i dawniej budowano, z czystej, bezinteresownej miłości i ofiarnego wyrzeczenia. Chcemy budować w duchu ołtarza i Mszy św. jak uczniowie Ukrzyżowanego. Cegła dla kościoła, materialnego kościoła i duchowej świątyni, jest dla nas czymś świętym. Jesteśmy ludem kapłańskim. Kapłani ofiarowują.

[link widoczny dla zalogowanych]


Ostatnio zmieniony przez Teresa dnia Śro 22:49, 20 Mar 2019, w całości zmieniany 3 razy
Zobacz profil autora
Wyświetl posty z ostatnich:      
Napisz nowy tematOdpowiedz do tematu


 Skocz do:   



Zobacz następny temat
Zobacz poprzedni temat
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach


fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group :: FI Theme :: Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)